Στις τροπικές, υποτροπικές και θερμές θάλασσες υπάρχουν διάφορα είδη ψαριών Mπαρακούντα. Στον τροπικό Ατλαντικό είναι γνωστό το Mεγάλο Mπαρακούντα (Sphyraena barracuda) που μπορεί να ξεπεράσει τα 2 μέτρα σε μήκος.

Ο ανατολικός Λούτσος (Sphyraena obtusata) είναι πολύ γνωστός στα νερά της Ερυθράς θάλασσας και στην περιοχή του Ινδοειρηνικού ωκεανού. Στη Μεσόγειο και στον ανατολικό Ατλαντικό είναι γνωστό ένα μικρότερο ψάρι μπαρακούντα με μήκος 1 μέτρου το πολύ και το οποίο ονομάζεται Σφύρα η Λούτσος (Sphyraena sphyraena). Πράγματι το μπαρακούντα μοιάζει πολύ με τον δικό μας Λούτσο με ρύγχη ελαφρά κοντύτερο αλλά με μασέλες οπλισμένες με εξαιρετικά δόντια.

Είναι ψάρια αρκετά λαίμαργα, σχεδόν πάντα βρίσκονται σε αναζήτηση τροφής, είναι άγρια & επιθετικά σε ζώα και ψάρια αρκετά μεγαλύτερα απ' αυτά και μπορούν ν' αναπτύξουν μεγαλύτερη ταχύτητα από σχεδόν όλους τους άλλους κατοίκους της θάλασσας.

Για τους λόγους αυτούς τα ψάρια μπαρακούντα είναι εξαιρετικά επικίνδυνα και για τον άνθρωπο ιδιαίτερα εκεί που τα νερά είναι θολά και δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί η παρουσία τους. Τα δόντια με τα οποία είναι καλά οπλισμένα επιτρέπουν σ' αυτά να προκαλούν τρομακτικές πληγές και γι αυτό το λόγο θεωρούνται περισσότερο επικίνδυνα από τα ίδια τα σκυλόψαρα στα τροπικά Αμερικάνικα νερά κοντά στις Βραζιλιάνικες ακτές και σ' εκείνες της Φλόριδας όπου τα συναντάμε σε μεγαλύτερο αριθμό απ' ό,τι στις θαλάσσιες περιοχές της Αφρικής και της Ινδίας.

Η λαιμαργία τους προκαλεί και την εύκολη σύλληψη τους. Πιάνονται με τη συρτή και τον εξακοντισμό με την χρησιμοποίηση εξαρτημάτων μέσης ισχύος. Είναι απαραίτητη η χρησιμοποίηση μεταλλικής αρματωσιάς. Πρέπει να σκοτωθούν πριν τραβηχτούν στο κατάστρωμα γιατί και έξω από το στοιχείο που ζουν είναι εξαιρετικά άγρια και δεν σταματούν μέχρι τον θάνατο τους τις προσπάθειες να δαγκώσουν οτιδήποτε τους πλησιάσει.

Το κρέας τους σε μερικούς αρέσει πολύ ενώ αντίθετα, από άλλους δεν θεωρείται φαγώσιμο.